Ένα εβραϊκό ναυάγιο στη Φολέγανδρο (8 Ιουνίου 1944)

Στην Κρήτη, όπου η μικρή εβραϊκή κοινότητα ήταν ουσιαστικά ενσωματωμένη στην κυρίαρχη Ορθόδοξη κοινότητα, δε δόθηκε χρόνος ούτε στους Χριστιανούς να βοηθήσουν, ούτε στους Εβραίους να δραπετεύσουν. Στο Ηράκλειο ανάγκασαν τους Εβραίους της Κρήτης να επιβιβαστούν στο καράβι Δανάη για το πρώτο σκέλος της διαδρομής προς το Άουσβιτς. Την ίδια μέρα που οι Συμμαχικές Δυνάμεις έφταναν στη Νορμανδία - 6 Ιουνίου- το καράβι σάλπαρε. Μαζί με τους Εβραίους της Κρήτης ήταν αρκετές εκατοντάδες Έλληνες όμηροι, μαζί με εκατοντάδες Ιταλούς στρατιώτες. Το καράβι τορπιλίστηκε και βυθίστηκε κοντά στην ακτή της Φολεγάνδρου δύο μέρες μετά την αναχώρησή του, πιθανά από Βρετανική τορπίλη. Κανείς από τους επιβαίνοντες δεν επέζησε. 

Απόσπασμα από το βιβλίο: Greece: A Jewish History, K.E.Fleming, εκδόσεις Princeton University Press, 2008.
Ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά του Αρχείου για τη Φολέγανδρο, από τα αγγλικά. 
Το πρωτότυπο παρακάτω, και περισσότερα για το βιβλίο εδώ.
 
On Crete, where the tiny Jewish community was highly integrated into the dominant Orthodox society, the Christians were given no time to help, and the Jews no time to escape. In Heraklion Crete’s Jews were put on the ship Danae for the first leg of the journey to Auschwitz. On the same day that the Allied forces were arriving in Normandy- June 6- the boat set sail. On board along with Crete’s Jews were several hundred Greek hostages, along with hundreds of Italian soldiers. Their ship was torpedoed and sunk off the coast of Folegandros within two days of its departure, likely by a British torpedo. No one on board survived. 

 

Από Τα Παραμύθια του Κάστρου

Για την καινούργια χρονιά, δώρο ένα παλιό παιδικό παραμύθι με φόντο τη Φολέγανδρο, γραμμένο πριν από 228 χρόνια, από την Γαλλίδα Μadame de Genlis.

Η Μadame de Genlis, που ολόκληρο το όνομά της είναι Stéphanie Félicité Ducrest de St-Aubin, comtesse de Genlis, or Madame Brûlart (1746-1830) ήταν συγγραφέας, μουσικός (έπαιζε άρπα), και παιδαγωγός. Καταγόταν από οικογένεια ευγενών της Βουργουνδίας. Έλαβε υψηλή μόρφωση από την ηλικία των έξι ετών. Παντρεύτηκε στα δεκαέξι της τον Charles-Alexis Brulart de Genlis, στρατηγό ο οποίος έγινε μαρκήσιος στο Sillery και του Genlis, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για την περαιτέρω μόρφωσή της. Λίγα χρόνια αργότερα, μπήκε στο βασιλικό παλάτι κυρία-επί-των-τιμών, όπου και ξεκίνησε μια παθιασμένη σχέση με τον δούκα Philippe d’Orleans, δούκα του Chatres. Eκεί ανέλαβε την εκπαίδευση των παιδιών του και, προκειμένου να βοηθηθεί σε αυτό, έγραψε κάποια εκπαιδευτικά έργα.

Το 1789 έδειξε την υποστήριξή της προς τη Γαλλική Επανάσταση και κατέφυγε στη Σουηδία, και αργότερα στο Βερολίνο. Στην περίοδο αυτή έγραψε πολλές ιστορικές νουβέλες και ρομάντζα.

Η de Genlis εμφανίζεται σα χαρακτήρας στις Χαμένες Ψευδαισθήσεις του Μπαλζάκ, στο Πόλεμος και Ειρήνη του Toλστόι, στους Άθλιους του Ουγκώ, και την Έμμα της Τζέην Ώστιν.

Στο συγκεκριμένο έργο της Τα Παραμύθια του Κάστρου, Ιστορίες διαπαιδαγώγησης και χαράς, αναπτύσσει διαφορετικές ιστορίες περιπετειών, με κάποιο ηθικοπλαστικό υπόβαθρο. Στην ιστορία Αλφόνσο και Δαλινδά, ή Η Μαγεία της Τέχνης και της Φύσης, Ένα ηθικοπλαστικό παραμύθι, ο Πορτογάλος Αλφόνσο ξεκινάει ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο αναζητώντας και τον έρωτά του τη Δαλινδά. Κάποτε, μαζί με το σύντροφό τους στο ταξίδι Θελισμάρ, περνάει από την Ελλάδα, όπου επισκέπτεται τη Σαντορίνη, τη Φολέγανδρο, την Επίδαυρο και τη Σπάρτη, για να φύγει μέσω της Κεφαλλονιάς για την Ιταλία. Η συγγραφέας αναπτύσσει με λεπτομέρεια την επίσκεψη των ηρώων στο νησί της Πολύκαντρου, αφού πέρασαν εκεί από το «δυστυχισμένο νησί» της Σαντορίνης. Οι δυο φίλοι, συνοδεία ενός Σουηδού ταξιδευτή που έμενε στη Φολέγανδρο επισκέπτονται το σπήλαιο του νησιού.

[...]Από εκεί πήγαν στο νησί της Πολυκάνδρου^α, όπου βρήκαν ένα Σουηδό ταξιδιώτη, παλιό φίλο τoυ Θελισμάρ, που προσφέρθηκε να τους συνοδέψει και να τους οδηγήσει στους περιπάτους τους στο νησί. Τους πήγε στο σπίτι του, όπου θα τους φιλοξενούσε, και αφού γευμάτισαν, απευθύνθηκε στον Αλφόνσο και του είπε: «Το σπίτι μου βλέπετε, είναι απλό, χωρίς διακοσμήσεις, αλλά αν σας αρέσουν τα μεγαλεία, έχω τον τρόπο να σας ικανοποιήσω το γούστο. Είμαι τόσο χαρούμενος που βλέπω τον παλιό μου φίλο, που έχω την ιδέα να σας προσφέρω μία διασκέδαση σε ένα παλάτι, του οποίου τα πλούτη και η λαμπρότητα  θα σας εκπλήξουν».

 Ο Φρέντερικ, καθώς αυτό ήταν το όνομα του φίλου του Θελισμάρ, σηκώθηκε, φώναξε τους υπηρέτες του, που ήρθαν γρήγορα με πυρσούς., και προχώρησαν μπροστά με τον Αλφόνσο και τον Θελισμάρ.

 Έφτασαν, μετά από περίπου μισή ώρα περπάτημα, σε ένα τεράστιο όγκο από βράχια. «Ορίστε το παλάτι μου», είπε ο Φρέντερικ. Μπορεί στην όψη να φαίνεται λίγο άγριο, αλλά δεν πρέπει κανείς πάντα να κρίνει από την εμφάνιση. Σταματήστε εδώ, αν θέλετε, και αφήστε τους υπηρέτες να μπουν πρώτοι.

 Έπειτα οι υπηρέτες μοίρασαν τους πυρσούς σε περίπου μια ντουζίνα άντρες που τους είχαν ακολουθήσει, ο καθένας από τους οποίους είχε ανάψει τον πυρσό του, και προχώρησε. Όταν ο Φρέντερικ τους είδε σε μια ορισμένη απόσταση, αυτός και η παρέα του άρχισαν να τους ακολουθούν.

 Δεν είχαν απομακρυνθεί εκατό βήματα όταν είδαν μία τεράστια στοά, και τα μάτια τους θαμπώθηκαν από τη λάμψη του φωτός. «Ελάτε μέσα», είπε ο Φρέντερικ, «αυτό είναι το περιστύλιο του παλατιού μου, τι λέτε γι’ αυτό;»

 Η ερώτηση απευθυνόταν στον Αλφόνσο, αλλά ήταν πολύ απασχολημένος σκεπτόμενος το λαμπερό θέαμα απέναντί του για να απαντήσει. Οι τοίχοι αυτού του πλατιού περιστυλίου έμοιαζαν να είναι σκεπασμένοι με χρυσό, ρουμπίνια και διαμάντια, η οροφή διακοσμημένη με κυματιστές γιρλάντες και αλυσιδωτά διακοσμητικά από κρύσταλλα. Ακόμα και το ίδιο το πάτωμα που πατούσαν ήταν επικαλυμμένο με τα ίδια πλούσια υλικά.(36)

Με συγχωρείς καλή μου μητέρα, φώναξε η Καρολίνα, για τη διακοπή, αλλά δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Ήταν αληθινά διαμάντια;

- Όχι, μόνο έμοιαζαν με τέτοια. Αλλά η ομοιότητα ήταν τόσο τέλεια ώστε να εξαπατά ακόμα και τα πιο εκπαιδευμένα, να εκτιμούν τέτοια αντικείμενα, μάτια.

 -Καλά, αυτό είναι τόσο μοναδικό, και είναι αλήθεια, καλή μου μητέρα, όντως υπήρξε ένα τέτοιο μέρος;

- Υπάρχει ακόμα.

-Ω αλήθεια, ακόμα!

-Ναι. Στο νησί της Πολυκάνδρου.

-Ω τι υπέροχο νησί! Θα μας το δείξεις αύριο στο χάρτη μαμά;

-Ναι ναι φυσικά.

-Μαμά, αν μου επιτρέπεις, το επόμενο μάθημα γεωγραφίας μας πρέπει να είναι να σημειώσουμε στους χάρτες όλα τα ταξίδια του Αλφόνσο, για να μπορώ να θυμάμαι όλα τα ιδιαίτερα πράγματα που έχει δει.

-Ωραία, ας γίνει έτσι. Αλλά, στο μεταξύ, ας συνεχίσουμε το παραμύθι μας.

Ο Φρέντερικ έδειξε στον Αλφόνσο πόσο μεγάλο ήταν αυτό το υπέροχο παλάτι: και, αφού πέρασαν πάνω από δύο ώρες εξετάζοντας και μελετώντας τα θαύματα γύρω τους, γύρισαν στο σπίτι του οικοδεσπότη τους. Ο Αλφόνσο έμαθε, από τον Θελισμάρ, ότι το υποτιθέμενο παλάτι του Φρέντερικ ήταν όλο έργο της φύσης; και η γνώση αυτή αύξησε το θαυμασμό του.

 Ο Θελισμάρ, έχοντας κάνει πριν το γύρο της Ιταλίας, δεν είχε σκοπό να επιστρέψει εκεί. Αλλά, ο φίλος του ο Φρέντερικ, ο οποίος πήγαινε στο Ρέτζιο, τον παρακάλεσε να πάει μαζί του. Τότε συμφώνησε και ο Θελισμάρ, καθώς ήταν το μόνο κομμάτι της Ιταλίας που δεν είχε δει.

 Ο Φρέντερικ, ο Αλφόνσο και ο Θελισμάρ,  άφησαν την Πολύκανδρο, και έπλευσαν για το Μορέα.

Εκεί επισκέφτηκαν τα ερείπια της Επιδαύρου και των Λακεδαιμόνιων. Από το Μοριά κατευθύνθηκαν στο νησί της Κεφαλλονιάς, απ’ όπου, αφού αποβιβάστηκαν, έπλευσαν προς το Ρέτζιο.

α. Μία από τις Κυκλάδες στα νότια της Πάρου και της Αντιπάρου.

Υποσημείωση (36): Η είσοδος στη σπηλιά της Πολύκανδρου (ή Πολυκάνδου) είναι μεγάλη, το πάτωμα είναι επικαλυμμένο με σχηματισμούς, που φτιάχτηκαν από σταγόνες νερού, που στάζουν από τις ακμές των βράχων, αλλά είναι σιδηρούχες στη σύστασή τους, μυτερές και αρκετά δυνατές ώστε να τραυματίσουν τα πόδια. Αυτοί οι σχηματισμοί, αν και εξαιρετικά κομψοί, δεν είναι τα μόνα στολίδια που η σπηλιά έχει δεχτεί από τη φύση, καθώς μπορεί κανείς να βρει εκεί σε αφθονία ένα είδος ορυκτού σιδήρου. Αυτά τα κομμάτια, σε ορισμένα σημεία έχουν κόκκινη απόχρωση, και είναι λαμπερά σα διαμάντια.

 Σε ένα άλλο σημείο του θόλου παρατηρούνται μεγάλοι όγκοι στρογγυλών σωμάτων, κρεμαστών σα σταφύλια, κάποιοι κόκκινοι, άλλοι μαύροι αλλά τέλεια λαμπεροί και γυαλιστεροί. Το μεγαλύτερο διακοσμητικό της οροφής αποτελείται από το ίδιο υλικό των σχηματισμών στο σχήμα κρυστάλλων. Ένα μεγάλο μέρος τους τελειώνουν σε ακμή, σα να κατασκευάστηκαν έτσι επίτηδες. Το πιο αξιοσημείωτο, κάποιοι από αυτούς είναι φυσικά χρυσαφιοί, σαν να τους έχει φτιάξει έτσι ένας ικανός καλλιτέχνης.

-         Mirv. de la Nat. Tom.I. [...]

Ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά, του Αρχείου για τη Φολέγανδρο, όλο το πρωτότυπο κείμενο στα γαλλικά εδώ http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k56975210. 

Το άστρο της Μάλαγα, του Μanuel Payno, 1871

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τη νουβέλα "Εl Lucero de Malaga", (μτφ. Το άστρο της Μάλαγα), του μεξικανού συγγραφέα Manuel Payno, που δημοσιεύτηκε το 1871, στη συλλογή διηγημάτων του,Tardes Nubladas. Πρόκειται για την περιπέτεια της Πακίτα, μιας όμορφης νέας κοπέλας από τη Μάλαγα, που περνάει κατά τη διάρκεια ενός επεισοδιακού ταξιδιού της στη Μεσόγειο, μερικά χρόνια στη Φολέγανδρο, όπου ερωτεύεται τον Απολλόδωρο, γιο ενός πειρατή που κατοικεί στο νησί. 

[...]Η πειρατική γολέτα έβαλε πλώρη προς το εσωτερικό του Αρχιπελάγους, άνοιξε τα πανιά της, και έπειτα από έξι ώρες πλεύσης, πλησίαζε στο νησί της Πολυκάνδρου. Εκεί ήταν το αρχοντικό του πειρατή. Στην πλαγιά ενός λόφου καλυμμένου με φυτά, υπήρχε ένα σπίτι, στην κατασκευή του οποίου μπορούσε κανείς να παρατηρήσει την καθαρή και λιτή αρχιτεκτονική της Ελλάδας. Μπροστά από το σπίτι υπήρχε μία λιμνούλα με κρυστάλινο νερά, γεμάτη ψάρια και επικαλυμμένη με φύλλα χρυσού, ασημιού και σμάλτου από τη θάλασσα του Μαρμαρά. Το σπίτι και η λίμνη ήταν περιτρυγυρισμένα από συστάδες από πλατάνια, ακακίες και πικροδάφνες. Όποιος και να έβλεπε αυτό το τόσο όμορφο, ήρεμο, και ευτυχισμένο αρχοντικό θα πίστευε ότι άνηκε σε κάποιον από εκείνους τους φιλοσόφους της αρχαιότητας, και όχι σε έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή ήταν η μάχη και ο κίνδυνος. Μόλις είδαν από το παρατηρητήριο του αρχοντικού ότι πλησίαζε το "Επαμεινώνδας"- που ήταν το όνομα της φοβερής γολέτας και που έφερνε στη μνήμη έναν από τους καλύτερους και πιο γενναίους πολεμιστές- σύσσωμη η οικογένεια του καπετάνιου ξείκνησε για την ακτή για να τον υποδεχτεί. Οι σκλάβοι και οι ναυτικοί ασχολούνταν με το ξεφόρτωμα της γολέτας, ενώ η οικογένεια υποδεχόταν θερμά των πειρατή. H οικογένεια αποτελούνταν από ένα νέο περίπου είκοσι ετών, με δροσερή επιδερμίδα, και με αυτήν την όμορφη και γενναία φυσιογνωμία που χαρακτηρίζει τους νέους της Ελλάδας. Λεγόταν Απολλόδωρος: Η Ευφορία, η αδερφή του, ήταν δεκαέξι ετών, και η ομορφιά της μπορούσε να συγκριθεί με τις νύμφες που έβγαιναν από τα νερά της Αργεντινής, για να παρευρεθούν σε συμπόσια θεών και να ομορφύνουν τους έρωτες και τις γιορτές τους. Τα μάτια της ήταν σχιστά, η μύτη της είχε αυτό το ελληνικό σχήμα, το δέρμα της απαλότατο, τα χαρακτηριστικά της όλα λεπτεπίλεπτα, στρογγυλά και με συμμετρικές αναλογίες. Η Ευφορία είχε στο βλέμμα της μια ιδιαίτερη στενάχωρη έκφραση, στο χαμόγελό της μια γλυκιά μελαγχολία, και στο βάδισμά της μία γοητευτική εγκατάλειψη. 
 Όταν ο πειρατής πάτησε το πόδι του στη στεριά, τα δυο του παιδιά κρεμάστηκαν στο λαιμό του, και φιλώντας το μέτωπό του τον οδήγησαν στο σπίτι τους, όπου σε λίγα λεπτά παρουσιαζόταν η Πακίτα. 

XI
Το φως, το κλίμα, ο ουρανός της Ιωνίας, έκαναν να γεννηθεί στην Πακίτα ένα συναίσθημα που δεν είχε γνωρίσει: ο έρωτας. Έπειτα από μερικά χρόνια που έμενε στο νησί της Πολυκάνδρου, αφού έμαθε τη γλώσσα και την ιστορία της Ελλάδας, η Πακίτα ήταν ερωτευμένη σφόδρα με τον Απολλόδωρο, αλλά και εκείνος εξίσου υπέφερε από ένα έντονο πάθος γι'αυτήν. Η Ευφορία αγαπούσε την Πακίτα σαν αδερφή της, και ο γερο-πειρατής την θεωρούσε οικογένειά του. Έτσι, ο δεσμός έμελλε να επισημοποιηθεί, όπως και αυτός της Ευφορίας με έναν άλλο νέο από το νησί της Μήλου. 

XII
Tην κανονισμένη μέρα για τους γάμους των δύο κοριτσιών, όλα ήταν τακτοποιημένα και χαρμόσυνα. Πολλές κοπέλες από τα γειτονικά νησιά είχαν έρθει να παραστούν στους γάμους. Το σπίτι ήταν αστραφτερό και στολισμένο με γιρλάντες από λουλούδια: τα κορίτσια χτενισμένα, με τα ρούχα τους πιο άσπρα και από το χιόνι, κατηφόριζαν την πλαγιά, ενώ ακόμα και τα ψάρια της λίμνης έπαιρναν μέρος στη χαρά του αφεντικού τους. Θα αναβίωναν σε αυτήν τη τελετή σκηνές γεμάτες ποίηση και καθαρότητα των αρχαίων χρόνων. Το πρωί πέρασε με τις προετοιμασίες, και η τελετή θα λάμβανε χώρα την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Η Πακίτα ήταν εντυπωσιακή: είχε αντικαταστήσει τα φορέματα της Μάλαγα με την ελληνική φορεσιά, και τα δύο χρόνια έρωτα και ανείπωτης καλοπέρασης, που ευνοείται από το κλίμα της Ιωνίας, είχαν ομορφύνουν τη μορφή της, δίνοντας στο δέρμα της ένα ροδαλό χρώμα και στα φλογερά μάτια της μια μαγική και απροσδιόριστη λάμψη. Αλλά αυτή τη μέρα ακριβώς που θα άγγιζε την ευτυχία, η ανάμνηση των γονιών της που τόσο την αγαπούσαν, ήρθε και γέμισε στεναχώρια την καρδιά της. Έκρυψε τη λύπη της από τον άντρα της, αλλά τη στιγμή που στολίζονταν, εκείνη και η Ευφορία, μούσκεψαν στα δάκρυα τις ροδοδάφνες και τα κρίνα που στόλιζαν το μπουντουάρ. - Ο ήλιος έπεφτε, οι ζεστές του ακτίνες άναβαν τα νερά της θάλασσας, και το αεράκι της νύχτας που άρχιζε να φυσάει, έφερνε αρώματα από το νησί της Κύπρου, της Σάμου και της Κω, λες και ακόμα και σήμερα, σε καιρό δυστυχίας και πόνου, οι θεοί να τοποθετούσαν το αρχοντικό στην πατρίδα του Ομήρου.
Στο σπίτι του πειρατή ήταν αναμμένα τα ασημένια καντήλια, έβγαιναν στήλες καπνού, η μουσική προανήγγειλε τις χαρές, και τα γέλια χαράς ακουγόνταν στις συστάδες των ακακιών και των μύρτων. Ένας υπηρέτης μπήκε, μίλησε χαμηλόφωνα με τον πειρατή, που ήταν ξαπλωμένος σε ένα άνετο ντιβάνι από τη Δαμασκό. Η έκφραση του προσώπου του πειρατή αλλάζουν ξαφνικά: ένα πικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη του: σηκώνεται και φεύγει μαζί με τον υπηρέτη. Όσοι παρακολούθησαν αυτή τη σκηνή, πάγωσαν από το φόβο τους, καθώς ήξεραν ότι κάτι φοβερό θα συνέβαινε. Ο πειρατής και ο σκλάβος κατευθύνθηκαν ήσυχα προς ένα απότομο βράχο, που βρισκόταν στην άκρη της ακτής, και από εκεί με το έμπειρο βλέμμα των ναυτικών παρατήρησαν τον ορίζοντα. 
- Δε χωράει αμφιβολία, αυτοί είναι, είπε ο πειρατής, και μέσα σε μια ώρα θα έχουν φτάσει εδώ.
Με σταθερό βήμα κατέβηκε από το βράχο, και κατευθύνθηκε στους δικούς τους, έδωσε τις οδηγίες του, και με μια παγωμένη ψυχραιμία ξανακάθισε στο ντιβάνι του, μουρμουρίζοντας ανάμεσα στα δόντια του: καταστράφηκα, καταστράφηκα, οι άνθρωποί μου δεν είναι εδώ! Η γολέτα "Επαμεινώνδας" είχε φύγει μερικές μέρες νωρίτερα με τον καλύτερο κόσμο της Πολυκάνδρου. [...] 
Συνεχίζεται. 


Ελεύθερη Μετάφραση: του Αρχείου για τη Φολέγανδρο, Ε.Κ.Ε. 

Ένα κομμάτι από το πρωτότυπο στα ισπανικά: 

La goleta pirata puso la proa al interior del Archipiélago, desplegó sus velas, y antes de seis horas de navegacion, avistaron la isla de Policandro. Allí era la mansion del pirata. En el declive de una colina cubierta de césped habia una casa, en cuya cons truccion se podia notar la pura y sencilla arquitectu ra de la Grecia. Frente de la casa habia un estanque de agua cristalina, poblado de los peces de escamas de oro, plata, y esmalte del mar de Marmara; y casa y es tanque estaban rodeados de bosquecillos, de sicómo ros, de acacias y de laurel -rosa. Cualquiera que hu biese visto esta mansion tan bella, tan tranquila, tan feliz, hubiera creido que pertenecía á uno de esos filó sofos de la antigüedad, y no á un hombre cuya vida era el combate y el peligro. Apenas observaron del mi rador de la casa que se acercaba la «Epaminondas», que era el nombre de la temible goleta, y que recor daba la memoria de uno de los mejores y mas valien tes guerreros, cuando la familia toda del capitan salió á la playa á recibirlo. Los esclavos y marineros se ocu paron de descargar la goleta, y la familia de abrazar tiernamente al pirata. La familia se componia de un joven como de veinte años, de tez fresca, y de esa be llísima y varonil fisonomía que distingue á los hijos de la Grecia. Se llamaba Apolodoro: Eufora, su herma na, tenia diez y seis años, y su hermosura podia com pararse á la de las ninfas que salían del fondo argen tino de las aguas, para asistir á los banquetes de los dioses y alegrar sus amores y festines. Sus ojos eran rasgados, su nariz de esa forma griega, su tez suavísimilagrosas. La goleta pirata puso la proa al interior del Archipiélago, desplegó sus velas, y antes de seis horas de navegacion, avistaron la isla de Policandro. Allí era la mansion del pirata. En el declive de una colina cubierta de césped habia una casa, en cuya cons truccion se podia notar la pura y sencilla arquitectu ra de la Grecia. Frente de la casa habia un estanque de agua cristalina, poblado de los peces de escamas de oro, plata, y esmalte del mar de Marmara; y casa y es tanque estaban rodeados de bosquecillos, de sicómo ros, de acacias y de laurel -rosa. Cualquiera que hu biese visto esta mansion tan bella, tan tranquila, tan feliz, hubiera creido que pertenecía á uno de esos filó sofos de la antigüedad, y no á un hombre cuya vida era el combate y el peligro. Apenas observaron del mi rador de la casa que se acercaba la «Epaminondas», que era el nombre de la temible goleta, y que recor daba la memoria de uno de los mejores y mas valien tes guerreros, cuando la familia toda del capitan salió á la playa á recibirlo. Los esclavos y marineros se ocu paron de descargar la goleta, y la familia de abrazar tiernamente al pirata. La familia se componia de un joven como de veinte años, de tez fresca, y de esa be llísima y varonil fisonomía que distingue á los hijos de la Grecia. Se llamaba Apolodoro. [...]
Ολόκληρο το βιβλίο από το πρωτότυπο εδώ. (το διήγημα στη σελίδα 267).
Για το Μanuel Payno, διαβάστε εδώ, και εδώ.

Η φορεσιά των γυναικών της Φολεγάνδρου, 1808-1826

Costume des femmes de Polycandre, Mahmud II, Sultan of the Turks, 1784-1839 - Patron, Album of Turkish Costume Paintings, ακουαρέλα, από τόμο δεμένο με βελούδο, έργο του Grigoriy Sharopenko αφιερωμένο στον πρίγκηπα Aleksandr Aleksandrovich, (στο εσώφυλλο υπάρχει η αφιέρωση "To his Imperial Highness the felicitous sovereign and crown prince, the great prince Aleksandr Aleksandrovich. He gives with the deepest veneration, Grigoriy Sharopenko."). Ο τόμος περιλαμβάνει 85 ακουαρέλες τούρκικων φορεσιών, εκ των οποίων οι 70 ανδρικές και οι 15 γυναικείες.

Από την ιστοσελίδα της NYPL Digital Gallery, http://digitalgallery.nypl.org/nypldigital/dgkeysearchresult.cfm?parent_id=185909.